Na odwyk w Gorzycach trafiłem 29 marca 1989 r. Górnik, do emerytury blisko, staż małżeński 20 lat. Moje dzieci, w podobnym wieku, rosły w pijanej, chorej rodzinie, ba nawet podczas ślubu byłem w stanie nietrzeźwym. Wywodziłem się z rodziny gdzie rodzice wszystko załatwiali po pijanemu. Po szkole podstawowej szkoła górnicza, wieczorowe liceum, dalej przez 2 lata pracownik umysłowy na stanowisku kierownika Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w Golczewie, z którego wywalono mnie za pijaństwo. W końcu trafiłem jako oborowy do PGR w Stuchowie. Z powodów ekonomicznych powróciłem na Śląsk do kopalni KWK Sosnowiec. W międzyczasie urodziło się troje dzieci.
We wrześniu 1988 r., umarła moja mama; ocena medyczna brzmiała: „zgon spowodowany przewlekłą chorobą alkoholową”. Żyła tylko 65 lat. Po tym wydarzeniu piłem ostro przez 6 miesięcy. Wtedy po raz pierwszy pojawiła się myśl, że nie chcę skończyć tak jak ona.
Tak trafiłem do Gorzyc. Dowiedziałem się tam, że najważniejsza jest chęć rzucenia alkoholizmu. Z terapii korzystałem przez 5 miesięcy, (kiedyś tak było można), do września 1989 r. W ośrodku poznałem niepijących alkoholików, którzy byli terapeutami. Ja też chciałem zostać terapeutą. Złożyłem papiery do Instytutu Psychologii Zdrowia i Trzeźwości w Warszawie i czekałem, aby mieć wymagane 18 miesięcy niepicia. Wymagany był także wolontariat. Wybrałem Poradnię Odwykową przy ZOZ w Sosnowcu, do której chodziłem kiedyś na Anticol. Po kilku miesiącach udało się, zacząłem kształcenie terapeutyczne.
Po pierwszym etapie Studium Pomocy Psychologicznej, otrzymałem pół etatu w sosnowieckiej poradni, nadal jednak pracowałem na pełnym etacie jako górnik na dole kopalni. Będąc na drugim etapie Studiu Pomocy Psychologicznej, pojawiła się myśl, że jest wielu alkoholików, którzy chcieliby przezwyciężyć swoją słabość. Zarejestrowałem działalność gospodarczą: prywatną poradnię w problemach alkoholowych “Counselors”.
W 1993 r. ukończyłem Studium Terapii Uzależnień, staż odbyłem w Zabłotach u mgr psychologii klinicznej Jacka Kasprzyka. Rok później otworzyłem stacjonarną prywatną Poradnie Odwykową. Wynająłem lokale w kopalnianej służbie zdrowia, zatrudniłem 2 lekarzy i terapeutę. Sam również prowadziłem terapię.
Udzielałem konsultacji telefonicznych i odwiedzałem pacjentów w ich domach. W okresie 12 lat przez moją poradnię przewinęło się około 2 tysiące pacjentów w tym 40 % utrzymało roczną abstynencję są również tacy, którzy mają już okres wieloletniego niepicia. To przyniosło nieoczekiwane efekty - z ludźmi, którzy przystali na moją terapię utworzyłem w Sosnowcu grupę AA „Droga”. Niepijący przyjaciele pomogli mi założyć i zarejestrować w Sądzie Wojewódzkim w Katowicach pierwsze w kraju Stowarzyszenie Katolicki Klub Trzeźwości.
W tym samym czasie prowadziłem terapie w Areszcie Śledczym w Mysłowicach.
Niestety nie naprawiłem wszystkich błędów z przeszłości. Rodzina skrzywiona przez mój alkoholizm nie chciała mi przebaczyć. Po 10 latach niepicia, kiedy moje dzieci pozakładały własne rodziny i 30 latach małżeństwa rozwiodłem się. Na szczęście moje dzieci są lepszymi rodzicami niż ja.
Ożeniłem się drugi raz i z moją drugą żoną kupiliśmy wiejski dom w przepięknej okolicy gdzie w polu rośnie cebula, dojrzewają pomidory.
Od 2003 r. prowadzimy fachową terapie z zakwaterowaniem i wyżywieniem w przystępnych cenach. Zapewniamy także całkowitą dyskrecję. Byli pacjenci, dzisiaj przyjaciele odwiedzają nas, by w miłej atmosferze naładować trzeźwe akumulatory.
Nie pije alkoholu od siedemnastu lat. Jestem wolnym człowiekiem i zapewniam: “to się da zrobić”, wybaczyć sobie i pokochać siebie.